پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نقل كرد : « الرعد ملك من ملائكة اللّه موكل بالسحاب معه مخاريق من نار يسوق بها السحاب حيث يشاء اللّه » و عبارت صحيفه سجاديه اين خبر را تأييد مىكند : « و الذي بصوت زجره يسمع زجل الرعود و اذا سبحت به خفيفة السحاب التمعت صواعق البروق » و درود فرست بر آن فرشته‌اى كه از صداى زجرش بانگ رعدها شنيده مىشود و چون ابرهاى خروشان سبك سير به وسيلهء او شناور مىگردند شعله‌هاى برقها به درخشيدن درآيد . « 1 » اجابت دعا اما دو نكته دقيق در آيهء شريفه است كه قوام دعا و مناجات و اجابت را تشكيل مىدهد كه دانستن آنها حتمى و ضرورى است : نكته اول : متعلق اجابت ، دعاى حقيقى است يعنى خواستنى كه از فطرت و ضمير ، برخاسته و بر زبان جارى گشته باشد و در عرض حاجت به قاضى الحاجات ، زبان و قلب و ضمير متوافق باشند ، و گر نه آنچه بر زبان جارى مىگردد و ضمير و دل از آن امتناع دارند ، آن دعا نيست و الزاما متعلق اجابت هم نيست ، زيرا چنان كه گفتيم : متعلق اجابت در آيهء شريفه « دعوة الداع » دعاى حقيقى است ، و خواندن چنانى كه دل از آن ابا دارد ، بازيگرى و مسخرگى در محضر خداوند متعال است ، و در اين باره سيد بن طاووس - قدس اللّه تعالى روحه - در كتاب اقبال كلام لطيفى دارد كه مقام مقتضى نقل آن است ، در قسم

--> ( 1 ) دعاى سوم صحيفه .